Oplossingsgericht werken: hoe het óók kan!

Door: Nanja Tiggelaar | Datum: 2 februari 2018 

“Ik ga nu met veel meer energie naar gesprekken die ik eerst echt moeilijk vond”

Oplossingsgericht werken: hoe het óók kan!

Het is donderdagmiddag. Ik loop samen met mijn vriend op de dijk. We hebben het over het werk en hij vertelt over gedoe met een klant. Ik zie dat hij er last van heeft en voor ik het weet, hoor ik mezelf allerlei mooie tips geven. “Misschien moet je dit eens proberen….”. En: “volgens mij helpt dit heel goed…..”. Mooie tips, maar niet waar hij op zit te wachten. Hmmm, ik heb bijna geen vragen aan hem gesteld en ik heb al helemaal niet gevraagd óf hij er iets mee wil en wat HIJ dan denkt dat kan helpen… Gelukkig gaat dat lampje wel weer branden, maar het maakt me ook weer duidelijk hoe verleidelijk het is om zelf aan het werk te gaan voor de ander. Vanuit de beste bedoelingen. Maar het helpt de ander niet verder…

Herkenbaar? Dat je de ander heel graag wil helpen en dan dus maar allerlei suggesties aan gaat dragen? En dat je daar ook zo moe van kan worden? Zeker als de ander uiteindelijk niets met jouw tips doet?

Op je handen zitten, écht geloven dat de ander zijn of haar eigen antwoorden heeft, op zoek gaan naar oplossingen in plaats van in te zoomen op het probleem. Het klinkt allemaal zo logisch. Maar als je collega’s je vragen hoe jij ernaar kijkt, als je zelf zó graag wil dat de ander een stap verder komt, als je bij de ander ziet dat die muurvast lijkt te zitten, als je clienten hebt die echt alles al hebben geprobeerd, als de persoon die je begeleidt alleen maar ziet wat er NIET kan…. Tja, dan is het een stuk lastiger om vragen te blijven stellen. Juist je grote betrokkenheid bij je werk en bij de ander, kan je dan enorm in de weg staan.

En aan de andere kant herken je dit dan misschien ook wel? Je komt na zo’n gesprek met minder energie naar buiten dan toen je naar binnen ging. Je heb het gevoel dat het best een fijn gesprek was en tegelijk heb je nog geen idee wat een volgende stap is. Sterker nog, het kan zelfs gebeuren dat je iemand maar liever even helemaal uit de weg gaat.

Gek hè, dat we vaak zo geneigd zijn om in te gaan op wat er nog NIET goed is. Gek en tegelijk ook wel heel menselijk. We willen nou eenmaal graag gezien worden en onze hersenen hebben nou eenmaal de neiging om snel in te zoomen op de ‘pijn’. Dus laten we ons dat zelf vooral niet al te kwalijk nemen.

Maar wat dan wel? Ik zie en ervaar dat oplossingsgericht werken een mooie helpende manier is om echt anders te gaan kijken en werken. Waarom? Omdat het je bijna dwingt om op je handen te gaan zitten, omdat je vragen paraat hebt die je helpen om in te gaan op wat er WEL kan. Vorige week vertelde een begeleider op school dat ze totaal anders naar een gesprek gaat dan voorheen. Oók naar lastige gesprekken en dat ze er met meer energie weer uitkomt. En het mooie is dat ze zag dat er ook bij haar gesprekspartner iets anders gebeurde. Er was ruimte voor oplossingen, voor kleine stapjes, voor hoop en dat geeft energie. Ik herken dit wel; het is zoveel fijner om te kijken wat er al beter gaat en wat je hier verder mee kan.

Veel mensen vragen zich af of je dan echt nooit meer mag praten over problemen? Als het je helpt; lekker doen! Maar als je het gevoel hebt dat het je niet verder helpt en als je wil weten hoe het ook kan; dan is het heel gaaf om je verder te verdiepen in oplossingsgericht werken! Meer energie, meer ruimte, meer mogelijkheden!

Nanja

Benieuwd naar de methode Oplossingsgericht werken? Kom naar onze training 12 en 19 april op de inspirerende locatie ‘Hof van Barlo‘ in Utrecht (Groenekan).
Schrijf je hier in.